Zabójca z hakiem

Znowu dość długo mnie nie było, ale niestety jestem dobita tą szkołą. Blog jest dla mnie miłą rozrywką, a komentarze, które piszecie sprawiają, że się uśmiecham, jednak czasami nawet w weekend nie mam ochoty wejść na bloga tylko po prostu odpocząć od natłoku prac. Nie chcę opuszczać bloga ani go zawieszać tylko po prostu pisać kiedy będę miała czas i chęci. Nie chcę stawiać bloga ponad szkołę, bo to ostatnia klasa i nie chcę jej zawalić. Będę starała się pisać chociaż jeden raz w tygodniu, ale nie obiecuję. Mam nadzieję, że nie macie mi tego za złe i mnie zrozumiecie. Oczywiście odwiedzajcie bloga, bo może akurat coś napiszę ☺

Ostatni post o zdrowym odżywianiu cieszył się bardzo dużym poparciem. Jak już obiecywałam mam dla Was opowiadanie kryminalne, które muszę jutro oddać polonistce :)

Zabójca z hakiem

         W pewnej wiosce krążyła legenda o zabójcy z hakiem zamiast ręki, który stracił ją podczas pracy w lesie, a resztę każdy sobie dopowiadał. Jedni twierdzili, że jego kolega przez przypadek mu ją odciął, inni, że do pracy przyszedł pijany i nieuważnie złapał piłę, zaś już w ogóle inni wymyślili historię o nieznośnym szefie, który nie był zadowolony z pracy jego pracownika. Tak więc teorii było sporo, ale żadna nie była potwierdzona. Owy zabójca miał każdemu kogo napotka odcinać rękę hakiem. Jednak z roku na rok coraz mniej osób wierzyło w te opowieści.
         Pewnego letniego popołudnia para zakochanych zrobiła piknik na łące niedaleko pamiętnego lasu. Młodzieńcy nie przejmowali się tym, bo woleli zająć się sobą. Zapatrzeni w siebie konsumowali przygotowane kanapki i sałatkę owocową. Dziewczyna postanowiła ochłodzić się w rzeczce płynącej wolno, która odcinała las od zielonej, pełnej kwiatów łąki. Gdy zdjęła buty i zamoczyła stopy, tak spodobał jej się miły chłód, że postanowiła wejść do rzeki. Rzeka nie była głęboka, więc Wiktoria, bo tak nazywała się dziewczyna, nie musiała zdejmować swojej zwiewnej sukienki w fiołkowe kwiaty, które rozmazywały się na sukience jak kropla deszczu na szybie. Tak jej się spodobało, że zaczęła biegać wzdłuż rzeki śmiejąc się przy tym. Jej wybranek patrzył się na nią z uśmiechem, gdy nagle Wiki wrzasnęła. Przestraszony Wiktor pobiegł do niej natychmiast niczym David Hasselhoff w "Słonecznym patrolu". Gdy już wskoczył do rzeczki, oszołomiona zdarzeniem Wiktoria krzyknęła tylko, że ktoś leży na dnie rzeki. Rzeka nie była przejrzysta, więc para nie widziała dokładnie kto lub co może znajdować się w rzece.
         Nie chcieli działać na własna rękę, więc wezwali policję. Radiowóz przyjechał po jakichś 15 minutach. Ekipa wyciągnęła tajemnicze ciało z wody, aby je zidentyfikować. Ciało należało prawdopodobnie do mężczyzny, było strasznie poturbowane. Rany były głębokie i najprawdopodobniej były spowodowane wrzuceniem ciała do wody, a ponadto widać było działanie ryb, dla których owe ciało było pożywieniem. Jednak uwagę każdego przykuł jeden szczegół, a mianowicie brak prawej ręki. Widać było, że odcięta była ostrym narzędziem.
         Zszokowaną Wiktorią i jej chłopakiem zajęli się specjaliści. Najechało więcej jednostek specjalistów, aby zabrać się za identyfikację ciała. Reporterzy także wzięli się za swoją robotę i męczyli kogo popadnie, aby zebrać wstępny materiał na artykuł. Nie oszczędzili nawet dziewczyny, jednak nie na długo, bo równie zszokowany chłopak kazał im się wynosić. Skutecznie, bo o dziwo odpuścili.
       Po kilku miesiącach zawrzało w gazetach jak i w mediach. Okazało się, że tajemniczy mężczyzna, którego ciało znaleziono na dnie rzeki był szefem drwalów. Można, więc się spodziewać, że to on odciął rękę jednemu z drwali i tak właśnie było, a dokładniej, odciął mu prawą rękę, więc zabójca z hakiem w końcu odnalazł swojego byłego szefa i postanowił się na nim zemścić odcinając mu prawą rękę. Jednak szef nie dawał za wygraną i próbował uciekać, ale mężczyzna zadał mu cios wymierzony w tętnicę, po czym wrzucił go do rzeki. Czuł się spełniony i zadowolony, że w końcu się odegrał, ale mimo to poczucie winy zwyciężyło i zabójca powiesił się w owym lesie.
       Od tego wydarzenia minęło już dziesięć lat, ale mimo czasu, który podobno leczy rany nikt nie odważy się wejść do lasu, czy nawet na łąkę, bo kilka osób potwierdziło, że podczas przechadzki po łące słychać było odgłosy dobiegające z lasu, jednak nikt nie miał odwagi zanurzyć się w głąb lasu w poszukiwaniu obiektu, który mógłby dane dźwięki wydawać. Wszystkiego nie wyjaśniono, ale jedno jest faktem dość ciekawym, otóż Wiktor i Wiktoria stali się państwem Tulipan i żyją szczęśliwie wraz z córką na obrzeżach miasta w Stanach Zjednoczonych i starają się zapomnieć co stało się na łące, a w tym pomaga im cudowna córeczka. Sama Wiktoria boi się wchodzić do jezior, rzek i różnych wód, w których nie ma krystalicznej wody.
________________________________________________________________
Jakoś na kartce wydaje się być dłuższe, ale macie okazję przeczytać te wypociny przedpremierowo zanim zobaczy je polonistka. Więc jest się czym cieszyć. Mam nadzieję, że wam spodobało się moje opowiadanko i jest godne zawieszenia oka. Jak to ja, musiałam osłodzić zakończenie. Wszystko jest w moim stylu tak jak ja chciałabym, aby było ☺
Postaram się napisać post na środę.